قرآن و سنت

اربعین یار ۷

عن عقبه بن عامر قال سمعت رسول الله صلى الله علیه وسلم یَقُولُ یُعجِبُ رَبُّکُم مِن رَاعِی غَنَمٍ فِی رَأسِ شَظِیَّهٍ بِجَبَلٍ یُؤَذِّنُ بِالصَّلاهِ وَیُصَلِِّی فَیُقُولُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ اُنظُرُوا إِلَى عَبدِی هَذَا یُؤَذِّنُ وَیِقِیمُ الصَّلاهَ یَخَافُ مِنِّی قَد غَفَرتُ لِعَبدِی وَأَدخَلتُهُ الجَنَّهَ

 

از حضرت عقبه بن عامر رضی الله عنه روایت شده که رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمودند که خداوند از آن چوپانی که بر روی صخره ٔ بر سر کوه برای اقامه نماز اذان می دهد و نماز می خواند، در همین مورد خداوند به فرشتگانش و یا سایر مخلوقاتش می گوید به این بنده ی من بنگرید که (در اینجا و در این تنهایی) بخاطر ترس از من اذان می دهد و نماز را اقامه می کند، (پس شما گواه باشید که او را مورد بخشش قرار دادم و او را وارد بهشت گردانیدم.

یک بنده مؤمن همیشه باید از پروردگارش خوف داشته باشد و طوری نباشد که از او وقتی بگذرد که او از یاد خدا غافل باشد، خصوص نماز که معراج گاه مؤمن است، باید نماز هایش را سر وقت بخواند و بخاطر اینکه شیطان رجیم هر چه بیشتر رانده شوده باید اذان داده شود، هر چند که یک شخص تنها و حتی در یک قله کوهی قرار داشته باشد، جایی که اصلا تصور کبر و غرور به ذهن نمی رسد و همین حالت است که خداوند این عمل مخلصانه بنده اش را پذیرفته و احیانا اگر گناهی دارد وی را مورد بخشش قرار می دهد و به میمنتش وی را مستحق بهشت می گرداند.

 

برچسب ها
مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جای خالی را با عدد مناسب پر کنید *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن